Pas geleden kwam er een man in mijn praktijk (voor nu noem ik hem even Marcel). We hadden al even kort contact via de mail gehad. Op de bewuste avond belt hij aan. Ik doe open en laat Marcel zijn jas ophangen. Terwijl hij binnenstapt, stort hij zijn hart uit. “Ik ben zo verschrikkelijk nerveus’, vertelt hij.
Dat doet me denken aan mijn eigen eerste sessie.
Toen ik begon met mijn zoektocht, had ik al een poosje rond gekeken op internet om een hypnotiseur te vinden. De eerste die ik vond, keek zo eng, dat ik meteen afhaakte. Uiteindelijk vond ik een dame die mij heel goed geholpen heeft.
Maar ook toen ik daar voor het eerst binnen kwam, was ik zo zenuwachtig. “Wat ga ik nou toch weer doen?” dacht ik.

Dit verhaal vertel ik aan Marcel, hij moes er om lachen en het ijs is gebroken. We beginnen met het intakegesprek. Marcel vertelt dat hij komt, omdat hij wil stoppen met roken.
“Waarom wil je dan stoppen?” vraag ik hem. Marcel vertelt dat hij het zat raakt om steeds maar naar buiten te moeten om een sigaret te roken. Dat hij het zat is dat niet hij dat bepaalt, maar eigenlijk de sigaret. “Het kan toch niet zijn dat zo’n sigaret de baas over mijn leven is?” roept hij uit.
Marcel is precies op het goede moment gekomen. Het moment waarop hij beseft heeft dat hij de controle uit handen heeft gegeven. Aan een sigaret.

Het intakegesprek verloopt prettig. Marcel vertelt over zijn leven. Over zijn jeugd, over zijn vrouw en kinderen, over zijn wens om gezond oud te worden.
We bespreken wanneer hij rookt, waarom hij rookt, hoeveel hij rookt. Hoe langer we erover praten, hoe meer hij nog meer besef krijgt dat hij dit echt niet meer wil.
We praten ook over wanneer hij niet rookt, wanneer hij zich goed voelt, wanneer hij ontspannen is. We bespreken zoveel mooie momenten van zijn leven.
Ik vind het heel bijzonder dat mensen zich zo kunnen openstellen. Het maakt dat bij elk gesprek opmerk dat iedereen een uniek verhaal heeft. Dat elk mens ook uniek is.

Dan wordt het tijd om te beginnen met de sessie. Opnieuw zie ik dat Marcel het toch weer even spannend vindt. Als ik ernaar vraag, bevestigt hij mijn vermoeden.
“Kijk eens naar mij,” zeg ik. “Bij mij is het toch ook goed gekomen. Ik vond het zo leuk dat ik er mijn beroep van heb gemaakt. Dan zal het toch niet echt eng zijn?”
Marcel moet opnieuw lachen stemt ermee in dat we beginnen.
Hij kan zich goed ontspannen en wanneer we klaar zijn voelt Marcel zich opgetogen.
“Het viel me zo mee, eigenlijk is het heel makkelijk,” zegt hij.

Met een blij gevoel vertrekt Marcel naar huis. Met een dankbaar gevoel loop ik terug mijn huiskamer in. Een maand later spreek ik hem weer. Marcel is een niet-roker. Een hele blije niet-roker die de controle weer helemaal terug heeft.